Autobiography of Death 29

ဒိန်နာမီနူး
(နှစ်ဆယ့်ကိုးရက်မြောက်နိ)

မေမေ့ဆန်အိုးမှာ ဆန်မဟိ
မေမေ့ဖေ့သာအိတ်မှာ ဖေ့သာမဟိ
မေမေ့မီးဖိုမှာ မီးမဟိ

ဒေနိ မေမေ ဆန်ပင်အ‌ခြာက်ကျော်ရေ
ညက မေမေ ပေါင်သား ပေါင်းရေ
နက်ဖန် မေမေ လက်ညိုးချိုချဉ် ချက်ဖို့

မီးဖိုခန်းမှာ ဓားတလက်က စိုင်းသင်တုန်းကို ခွတ်တေ
မီးဖိုခန်းမှာ စွပ်ပြုတ်ထဲမှာ အရိုးတချောင်းထောင်နီရေ
မီးဖိုခန်းမှာ ပေါင်တိကို အကြွပ်ကျော်ရေ

မေမေ့ဆန်အိုးထဲမှာ မေမေ
မေမေ့ဖေသာအိတ်ထဲမှာ မေမေ
မေမေ့မီးဖိုခန်းထဲမှာ မေမေ
မေမေ့ဓားအောက်မှာ မေမေ

နင့်မေမေက နင့်ငယ်ဘဝ မြစ်ကမ်း
နင့်မေမေက နင့်ငယ်ဘဝ လမ်းကြောင်း

လမ်းကြောင်းအတိုင်း နင် လုံးချင်းထဲလားရေအခါ ယင်းမြစ်ကမ်းကို ကျော်ခဗျာလ်

မေမေ့ အားမဟိရေ အသံချေ
ငါ့သမီး နင်လာဗျာလ်လာ အယင် အယင် ဝင်လတ်
တံခါးပွင့်လာခါ
တခုလေ့မဟိရေ မီးဖို နန့် စက်စက်အီးရေ လီ

နင့်မေမေ မီးဖိုခန်းမှာ
ပြားနီ မွတ်နီရေ နင့်အစာအိမ်က
သံချီးတက်နီရေ ကျော်ဗျပိုင်
ထရံအမဲမှာ တွဲလောင်းချိတ်လို့

ဒေနိညဉ့် မေမေ့လက်တိကို ယင်းကျော်ဗျနန့် နင်ကျော်ဖို့

ကြွက်

နီသာရေ မိုးထသားအတွင်းထဲသို့ ဝင်လိုက်တေ။ ကျွီးသံကို ရက်ပြတ် ကြားနီရပိုင်ပျာလ်။ ကျွီးသံက ကောင်းကောင်းပင်ကျယ်ခါ ငါရို့မကြားနိုင်ကတ်။ ညက ညဉ့်အမှောင်က ကျွီးသံကို လွတ်ပီးလိုက်တေ။ အေနိမိုးထမှာကျခါ ကျွီးသံအဖြူက ပြန့်လားခရေ။ပြီးကေ လီထဲမှာ စုပါလတ်တေ။ အား အား အား အား။ ညဉ့်သန်းခေါင်မှာ မီးထွန်းကတ်စော်က အမှောင်ကို ဇာလောက်နာကြင်စီလေဆိုစော်ကို လူတိသိကတ်ယင့်လား။ ယေဇူးနန့်က ငါ့မှာ ညဉ့်ကျလာကေတောင်မီးကိုမဖွင့်ဝံ့။ ပထမဆုံးနှင်းကျရေ နိမှာ ငါ့ ခန္ဓာကို ရိုက်မှန်တင် ကြည့်ရေ။ ပြီးကေ တွိသမျှ လူတိုင်းကို ငါလိုက်မီးရေ။ နင့်အူအတွင်းထဲမှာ နင်မီးထွန်းဖူးလာ။ အရည်ထုနန့် အမှောင်က အူအတွင်းထဲမှာ မတန့်တန်းလာနီရေ….အေချင့် ငါ့အနှစ်သာရလား။ ငါ့အမှောင်အတွင်းထဲမှာ မီးကိုဖွင့်လိုက်ကေ ငါက အချုပ်ခံရရေ ပိုးကောင်ချေပိုင် တစီစီမြည်ရေ။ စီ စီ စီ စီ ။ပြီးကေ ငါ့ ခေါင်းကို ရမိရရာ ခါရေ၊ ငါ့နှုတ်သီးနန့်အမဲကြိုးတပင်ကို နှောင်းနှောင်းကိုက်ထားမိရေ။ ဖြုန်းခနဲနန့်ပင် အလင်းထိုးခံရစော်နန့် တွားလားကောင်ကနီ ပက်လက်လှန်ခံထားရေ ပိုးကောင်ချေ ဖြစ်အောင်ထိ ငါ ကျုံ့လားခရေ။ ငါ့ ဂုဏ်သိက္ခာက အတွင်းထဲက အမှောင်ပျာလ်။ ဂုဏ်သိက္ခာက အမှောင်အတွင်းထဲမှာ ပုန်းနီလီလာ။မီးကို ဖွင့်လိုက်တေ…..ငါ့ မြီအောက်ထောင် ၊ငါ့ချစ်ရရေ အမဲရောင်ဖြစ်တည်မှုက အလင်းထဲမှာ တဗြန်းဗြန်းတုန်နီရေ။ ပြတင်းတိကဝင်လာရေ ကားမီးတိကြောင့် ငါ့အခန်းထရံပျက်တိက ကတုန်ကယင်ဖြစ်နီရေ။ အလင်းတန်းထောင်ချီက ငါ့ကို လာထိုးရေ….မဲနီ ကုပ်နီရေ ငါ့မျက်နှာကို​ယေ။ ပထမဆုံးနှင်းကျရေ နိ၊ နှင်းကို တနီရာမှာလေ့ မမြင်လီရ။ မီးလင်းနီရေ ပြတင်းတိနန့် အိမ်တိ။ ညဉ့်အတွက် အလင်းဆိုစော် ဇာလောက်ပင်လေ့ နာလီဖို့လဲနန်း။

ကင်ဟီဆွန်း

Rat by Kim Hyesoon

Autobiograhy of Death 5

ညဉ့်သန်းခေါင် နီမင်း

     ပဉ္စမနိ

နင်ပြန်စာပို့လို့မရရေ နီရာကနီ စာတစောင်ရောက်လာဖို့
နင် ဒေကို ရောက်နှင့်ပျာလ်
နင်က နင့်ကို ချန်ထားနှင့်ပျာလ်

အားလုံးကို သိရေ အခေါင်း
အာကာပြာပြာပိုင် လင်းလင်းပပ နန့် စာတစောင်ရောက်လာဖို့

သီပြီးရေနောက်မှာ အားလုံးကို ကောင်းကောင်း ကြိုင်းလို့ မြင်ရေ ဝဏှောက်ပိုင် တောက်ပရေ စာတစောင် ရောက်လာဖို့
နင်မမွီးခင်က ရက်တိပိုင် ညကနန့် နက်ဖန်လို့မဟိရေ ကျယ်ကျယ်ပြန့််ပြန့် ကျယ်ပြန်ရေ စာတစောင်ရောက်လာဖို့

အလင်းနန့်လုပ်ထားရေ ဂါရီက ခေါင်းလောင်းတိ အသာချေ သံစုံမြည်သံ
အလင်းနန့် လုပ်ထားရေ ဘောင်းဘီတိနန့် မိန်းမချေရုိ့ တခိခိရယ်သံတိ
ညဉ့်လို့မဟိရေ ကမ္ဘာကို ထုခေါက်ယပင်း နောက်ဆုံးမီရထား မြီထက်မှာပြီးနီရေ
ဘူတာက မီးရထားတိအားလုံး တချက်ထဲ မီးပွင့် ပြီးကေ နင့်အကြောင်းကို တတိန်းချေမိလားခကတ်တေ ကမ္ဘာကိုပါ့

နင် လားလို့မရောက် နင့်မှာ ခြီကမဟိ ယေကလေ့ နင်အချေခါက အချေတိ ယေကို ရောက်နှင့်ကတ်ပျာလ်
အမဲထက်မှာ အမဲနန့်ရီးထားရေ ပြန်စာတစောင်ကိုပင် ပို့လို့မရရေ
ယင်းတောက်ပနီရေ အခေါင်းကနီ စာတစောင်ရောက်လာဖို့

နင့်အချေတိ နင့်ရှိမှာ အိုလာကတ်
ယင်းနီရာကနီ နင်ခွဲလို့လားဖို့ အယင်လူဝင်စားဖို့လားဖို့
တောက်တောက်ပပ တောက်ပရေ အလင်းမှင်နန့် ရီးထားရေ စာတစောင်ရောက်လာဖို့
အမိုက်ကို နင်တခါလေ့မတွိရရေ ယင်းနီရာကနီ
ဧရာမ ဧရာမသန်ရေ စာတစောင်ရောက်လာဖို့
မွီးစချေတယောက် ပထမဆုံးတွိရရေ တောက်တောက်ပပ အလင်းကမ္ဘာပိုင်ပါ့

ကင်ဟီဆွန်း

Autobiography of Death 4

စည်

      စတုတ္ထနိ

နင့်ခေါင်းကို စိုင်းသင်တုန်းထက်မှာတင်ပနာ လဲချလိုက်
မငိုကေ့ ဝမ်းနည်းမှုမဟိရေ ဘဝမဟိလို့ စာအရွီးဟိရေ
အနှုတ်ခံရရေ အမွီး ၊အထုတ်ခံရရေ အူတိ ၊လွတ်ကျရေ ခေါင်း ၊ဆူနီရေ ဆီ ၊ဧရာမလက်တိနန့် အဖျစ်ခံရရေ ခြီကျင်းဝတ်တိ
ယေကလေ့ နင့်အချိန်က လာဖို့ရာသိ

ကင်ဟီဆွန်း

Autobiography of Death 2

ပက္ခဒိန်

ဒုတိယနိ

ယုန်အဖြူတကောင်သီရေ
သီပြီးကေတောင်မှ သွီးဆက်ထွက်နီသိခါ ယုန်အနီတကောင်ဖြစ်လားခရေ
သီပြီးကေတောင်မှ ပုပ်ပါလတ်ခါ ယင်းယုန်အနီက ချက်ချင်း ယုန်အမဲတကောင်ဖြစ်လားခရေ
သီလားခပျာလ်ဆိုခါ စိတ်ဟိရေအတိုင်း ကြီးလို့ ငယ်လို့ရပါလတ်တေ
ကြီးရေ အချိန်မှာ မုန်တိုင်းမိုးရိပ်နန့်တူပြီးကေ ငယ်ရေ အချိန်မှာ ပုရွက်စိတ်ချေနန့်တူရေ
ပုရွက်ဆိတ်ယုန်တကောင်ကို နင့်နားထဲသို့ ထိုးထည့်ဖို့ နင် ကြံရေ
နင့်နားထဲက  မြက်တောအကျယ်ကြီးထဲမှာ မြင်သမျှကို  ပုရွက်ဆိတ်ယုန်က စားရေ
ပြီးကေ မိုးရိပ်တိထက်ကြီးရေ ယုန်ချေနှစ်ကောင်ပေါက်တေ
နင့်နားက တစီစီမြည်နီရေ အသံတိုင်းက တစီစီမြည်နီရေ
နင့်နားက အသက်ငင်နီပျာ ယုန်တကောင် အသက်ငင်နီပျာ
တခါတလီမှာ သီလားခရေ ယုန်တကောင်ရေ မိန်းမသုံးဂွမ်းထုပ် အဖြစ် လူပြန်ဝင်စားရေ
တခါတခါ နင့်ဘောင်းဘီထဲက ယုန်သီတကောင်ကို နင်ထုတ်တေ
လစိုင် ယုန်သီတကောင်ကိုစီထုတ်တေ ပြီးကေ ထရံမှာ ချိတ်ထားရေ
ယုန်တကောင်နားရွက်ပိုင် အနံ့နံရေ ငိုကြွီးခြင်းတခုကို ထရံထက်မှာ နင်ချိတ်တေ

ကင်ဟီဆွန်း

Autobiography of Death 35

သီခြင်း အဆုပ်လိုက်အဆုပ်လိုက်တိ သုံးဆယ့်ငါးရက်နိ

နင့် အထက်မှာ
နင့် အောက်ဘက်မှာ
နင့် အနားမှာ
နင့် အောက်နားမှာ
နင့် ဘေးမှာ
နင့် အလွန်မှာ
နင့် နောက်မှာ
နင့် အထဲမှာ

တယောက်ယောက်က ညဉ့်ကို ဘလိတ်ဓားနန့် ခြစ်နီရေ ဆိုရဖို့လား
ခြစ်ရာ တချက်ချင်းစီက တချက်ချေအဖို့ တောက်ပလာကတ်တေ ဆိုရဖို့လား

နင် ငိုနီရေ ဆိုရဖို့လား
တအုံ့အုံ့မြည်နီရေ ပျိုရွယ်ရေ သီခြင်းတိကို နင် နို့တိုက်နီရေ ဆိုရဖို့လား

့နင် အယှင်း မအိပ်နိုင်ဆိုရဖို့လား
ငါရို့ တွိကတ်ရာသိလို့ ဆိုရဖို့လား

ထရံကို နင့်ခေါင်းနန့် နင် ဆောင့်နီရေ ဆိုရဖို့လား
ပုံဆောင်ခဲတိပိုင် နင့်ကျွီးသံတိ ပြည့်တက်လာရေ ဆိုရဖို့လား
ကြိုင်းနီရေ ပုံဆောင်ခဲမာမာတိ နင့်လိုင်ပင်းထက်သို့ထိ ပြည့်တက်နီပျာလ် ဆိုရဖို့လား

ကင်ဟီဆွန်း

Autobiography of Death 32

လက်မှတ်ထိုး​ရေ လက်က မြို့ကို ဖျက်​တေလတ် Dylan Thomas ကဗျာ တပုဒ်မှာ
ခုတခါ ကိုးရီးယားမ

အလိမ်အဝါ
(၃၂ ရက်​မြောက်နိ)

ခလုပ်ကို နှိပ်လိုက်၊ ​ဆောင်းခါသားရာ။ ​ဆောင်းခါသားမှာ တ​ယောက်​လေ့ အိမ်မ​ဆောက်။ မယုံနိုင်​လောက်​အောင် တိန်းဆိတ်။ မယုံနိုင်​လောက်​အောင် သန့်ယှင်း။အထက်အာကာက ပြတင်းမှန်ကွဲစတိက ​ကျောက်မျက်ရတနာတိပိုင် လလဲ့ခပ်နီ။ဂိတ်က တာယာမဟိ​ရေ ဘာ့စကားပျိုင်းစီတိအားလုံးကို အတွက်ခံကြည့်။ နှင်းထိပ်မှာ ကြက်ဖြူ​ချေတိ သတိမိဖို့ပိုင်။ကြက်ခြိုင့်တိ ပြုတ်ကျ။မိုးလင်းလို့​တောင်မှ တ​ယောက်​လေ့ နိုးမလာ​ရေ မြို့တမြို့ကို အတွက်ခံကြည့်။ နင်လုပ်ရဖို့​စော်က ခလုပ်ကို နှိပ်လိုက်ဖို့ရုံ။ အပ်တ​​ချောင်းနန့် ဇာထိုးပန်းထိုးရ​စော်ထက် ပိုလွယ်သိ​ရေ။ ​အော်သံတချက်ထွက်ဖို့ပင် အချိန်မရ။ညက ဘာ့စကာ လက်မှတ်ကို နင်​ဝေးလိုက်လို့ရယာ။ အိပ်အ​ဟောင်းကို နင့်​နောက်ကုန်းမှာ ပိုးထားဖို့လဲ မလိုယာ၊နှုတ်ဆက်​စော်တိ​လေ့ မလိုယာ။နှုတ်ဆက်​စော်တိကို နှုတ်ဆက် လိုက်ဖိ။ပြာဖြူတအုပ်ရာ ဟုန်းတက်လာဖို့။ ခလုပ်ကိုရာ နှိပ်လိုက်၊ လဲကျနီ​ရေ လူတ​ယောက်အထက်မှာ လဲကျနီ​ရေ အပင်တပင်၊ လဲကျနီ​ရေ မျက်ရည်စက်တိအထက်မှာ လဲကျနီ​ရေ လီ၊ လဲကျနီ​ရေ အ​ဆောက်အဦထက်မှာ လဲကျနီ​ရေ မြစ်စီးနီ​ရေ။ခလုပ်ကို နှိပ်လိုက်၊ နင့် စုတ်ပဲ့ရေ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သီလူတိ အသက်ယှူ​စော်ပိုင် ထာ၀ရ မြီမြုပ်ပလိုက်ဖို့​ယေ။ လုံး၀ တရား​ရေ။ ​ယင်းကိုရောက်ခါ နင် မရယ်မိစီ​ကေ့။ အထီးကျန်တ​ယောက်မှာ အထီးကျန်ခြင်း ခု ​ပျောက်လားခယာ။ ယင်း​ကျေးဇူးနန့် အထီးကျန်နိဂုံးက ခလုပ်ကိုနှိပ်​စော်။ ကမ္ဘာ့ အထီးအကျန်ဆုံးနိဂုံး။ ဇာပိုင်ပင်​လေ့ ကံ​ကောင်း​လေ။ ​ယေနန့် အယင်ပျင်​ဝေး၊ ခုပ်ကိုနှိပ်လိုက်ဖိလတ် ၀န်ကြီးက​ပြော​ရေ။

ကမ္ဘာမှာ တခုထဲ​သော အလိမ်အဝါက သီခြင်းတရားယာ။

ဇကန်းအ​တောင်တိက ပန်း​ရောင်။ မြစ်​တောင်မှ ပန်း​ရောင်။

ကင်ဟီဆွန်း

KimHyesoon

Autobiography of Death 24

Autopsy

(၂၄ ရက်​မြောက်နိ)

ညီမ​ချေ ငိုနီ​ရေ အကိုသည် ငိုနီ​ရေ
နင့်အလှည့်မကျသိပဲနန့် ဇာအတွက်နန့် နင်ထွက်လားခ​လေ

နင့်အခန်းမှာ ဆိုဂျူး နှစ်ပုလင်း အိပ်ဆီး တဗူး
ငါ့လိုင်​ခြောင်းက နာလို့ ဆီးလုံးတိကို မျိုလို့မကျ*
ယင်းအတွက်နန့် ငါ အိပ်လို့မရ​စော်
ငါ ​သောက်လာတိုင်း အမိကို သတ်​တေ ညီမကို သတ်​တေ အကိုကို သတ်​တေ
အိပ်ဆီးတိ​သောက်ထား​ကေ​တောင်
နာ​ရေ နာ​ရေ နာ​ရေ
ကလဲ့စား ကလဲ့စား ကလဲ့စား
အိပ်ရာမှာ​တောင် ငါ မျက်ဖြူလှန်နီ​ရေ

လှံစွပ်တပ်ထား​ရေ သနတ်တိနန့် အပြာ​ရောင် ၀တ်စုံ၀တ် စစ်သားတိ ငါ့ပဆို့​အောက်မှာ ချီတက်နီကတ်​တေ
ရဲရဲ​တောက်မျက်လုံးတိ ငါ့​ပေါင်ခြံတ၀ိုက်မှာ လိမ့်နီကတ်​တေ
ငါ့လက်​မောင်းအကျိူးကိုစည်းထား​ရေ ​ကျောက်ပတ်တီးထဲမှာ စစ်သားတိ​​ငေါက်သံ နီနီ​ရေ

သူရို့ ငါ့ကို သီပါ​အောင်သတ်ကတ်​တေ
သူရို့ ငါ့ကို သီပါ​အောင် ထိုးကတ်​တေ

​ယေ​​လေ့ ခု ငိုနီ​ရေလူတိက သူရို့ရာ
ငါအမိ ငိုရေ ငါ့ ညီမငိုရေ ငါ့အကို ငိုရေ ငါ့သားငိုရေ
ငါ အိမ်မက်က နိုးလာပနာ အိပ်ရာက ထလိုက်​တေ
အိမ်ရှိခန်းမှာ ငါ့အမိ ညီမ အကို ငိုနီ​စော်ကို ငါ ကြား​ရေ

ငါသီပျာလ်လို့ သူရို့ကပြောကတ်တေ

Kim Hyesoon

  • ၁၉၈၀ ဂွမ်ဂျူးအ​ရေးအခင်းမှာ ဖမ်းစစ်ခံရ​ရေ လူတိ ​ပြောကတ်​တေ စကားလို့ ဆို​ရေ
    အစစ်ခံရ​ရေလူတိကို သု​တေသနလုပ်ထား​ရေ စာတမ်းတခုက ယူသုံးထား​စော်ဆို​ရေ
    FrAutobiographyOfDeathKimHyesoon

Charles Baudelaire 1

အလှ

 အို အနိစ္စမျိုးရို့ အကျွန်က ကျောက်တုံး အိမ်မက်တခုပိုင်လှရေ

ယောက်ျားတယောက်စီ အလှည့်ကျဒဏ်ရာရခကတ်တေ အကျွန့်ရင်သားက

ဒြပ်တခုပိုင် နစ္စမြဲပနာ တိန်းဆိတ်တေ အချစ်တခုကို

ကဗျာဆရာဆရာ ခံစားမိအောင်ပျင်ရေ 

နားလည်မှုအလွဲခံရရေ စဖင့်ပိုင် အကျွန်က ကောင်းကင်ဘုံမှာ နီထိုင်ရေ

နှင်းနှလုံးသားကို ငန်းရို့၏ ဖြူစင်မှုနန့် အကျွန်ပေါင်းပီးရေ

 လိုင်းတိကို ရွိအောင်ပျင်ရေ လှုပ်ယှားမှုတိ အားလုံးကို အကျွန်မုန်းရေ

အကျွန်က တခါလေ့ မငို အကျွန်က တခါလေ့ မရယ် 

ဂုဏ်အမောက်ဆုံး ရုပ်ထိုတိဘားက ငှားလာခပိုင်မျိုး

အကျွန့် ကိုယ်ဟန်ပြစော်တိရှိမှာ

ရိုးရိုးကုပ်ကုပ်လေ့လာယင်းနန့် ကဗျာဆရာရို့က နိတိရက်တိကို ကုန်ကတ်တေ 

အေ ကျိုးနွံရေ ချစ်သူတိကို စိတ်ကူးဆန်းစီဖို့

အားလုံးကို ပိုလို့လှစီရေ မှန်ပြင်ကြိုင်ကြိုင်တိ အကျွန့်မှာ ဟိရေ ဆိုခါလေ

အကျွန့် မျက်လုံးတိ၊ထာဝရအလင်းနန့် အကျွန့်မျက်လုံးကျယ်တိ

Beauty Charles Baudelaire

ဂရိကျောက်အိုး သာခြင်း

မင်း၊ အဖျက်ဆီးမခံရသိရေ ငြိမ်ဆိတ်စော်မှာ သမီးသျှင်။

မင်း၊ တိန်းနီစော်နန့် ကြာရေအချိန်မှာ မွီးစပ်အချေ၊

ပန်းပွင့်ဝီဝီဆာဆာနန့် ဒဏ္ဍာရီကို

ငါရို့ ကာရန်တိထက် ပိုလို့ချိုသာအောင်

အေမျိုးပြောဖို့တတ်တေ ကျွန်းသမိုင်းဆရာ။

တမ်ပိမှာလာ၊အာကာဒီက လျှိုတိမှာလာ

နတ်တိလား၊လူသားတိလား၊နှစ်မျိုးလုံးလား

ယင်းချင့်တိဟိနီရေ မင်းသဏ္ဍာန်မှာ ဝဲနီစော်က

အရွက်တဝီဝီနန့် ဇာဒဏ္ဍာရီလေ

အေချင့်တိက ဇာလူ ဇာနတ်တိလဲ

ထွက်ပြီးနီစော် ဇာမိန်းမအချေလေ

ဇာ အရူးပိုင်းလိုက်ဖမ်းနီစော်လေ 

ဇာ လွတ်အောင် ရုန်းနီစော်လေ

ဇာ ပလွီ ဇာတံပိုးတိလဲ၊ဇာစိတ်ရူးရိုင်းလဲ။

ကြားရရေ တေးခြင်းတိက ချိုရေ၊

ယေလေ့ မကြားရရေ တေးခြင်းတိက ပိုလို့ပင် ချိုသိယင်။

ယေနန့် အဝေး နုညံ့ရေ ပလွီတိ၊ ဆက်လို့ရာ မှုတ်ကတ်၊

ကြားရရေ နားတိအတွက် မဟုတ်ပဲနန့် ယင်းထက်ပိုလို့ ချစ်ဖို့ကောင်းစော်အတွက်

အသံမပါရေ မြူးမြူးကြွကြွတေးခြင်းတိကို မှုတ်ကတ်။

အပင်တိအောက်က အဝေ လူပျိုနုလှချေ 

မင်း တေးခြင်းကို မင်းထားခလို့ရလီဖို့ မဟုတ်ဗျာလ်

ယင်းအပင်တိလေ့ တခါလေ့ အရွက်ကြွီလီဖို့က မဟုတ်ဗျာလ်။

အဝေ ဝံ့စားရေ ချစ်သူ၊ ပန်းဖူးကို ပေါက်ဖို့ပါးခါမှ

တခါလေ့ တခါလေ့ မင်း နမ်းလီရဖို့မဟုတ်ဗျာလ်၊

ယေလေ့ ဝမ်းနည်းလို့တော့မနီလီပါကေ့

မင်း ပျော်ရွှင်မှုကို မရခကေလေ့ ယင်းမချေက ပျောက်လီဖို့ကမဟုတ်ဗျာလ်၊

မင်းက ထာဝရ ချစ်နီလီရဖို့၊ ယင်းမချေလေ့ ရက်ပြတ် လှလို့နုလို့ရာဟိနီလီဖို့စော်ဗျာလ်။

အိုး ပျော်နီ ပျော်နီကတ်တေ အပင်အကိုင်းတိ၊

မင်းရို့ အရွက်တိက ကြွီလီဖို့ မဟုတ်ဗျာလ်၊

နွီဦးကိုလေ့ သာလီစွပါလို့ တခါလေ့ နှုတ်ဆက်လီရဖို့က မဟုတ်ဗျာလ်။

မပန်းမညောင်းရေ ပျော်နီရေ တေးခြင်းဆရာလေ့

ရက်ပြတ်သစ်နီရေ တေးခြင်းတိကို ရက်ပြတ်မှုတ်နီလီရဖို့ဗျာလ်။

ပိုလို့ ပျော်ရေ အချစ်၊ ပိုလို့ ပျော်ရေ ပျော်နီရေ အချစ်။

ရက်ပြတ် နွီးပနာ ခြီဖို့ကောင်းတုန်း

ရက်ပြတ် ရင်ဖိုပနာ ရက်ပြတ် နုပျိုလို့။

ချစ်ချစ်ပူနီရေ နဖူးတဖူး၊ခြောက်ကွဲနီရေ လျှာတလျှာ

ကောင်းကောင်းဝမ်းနည်းတတ်ပနာ 

ညီးကျကောင်းထမန့်  နှလုံးသားတခုကို ထားပစ်ခရေ

ရှင်နီရေ လူ့ရမ္မက်အားလုံး အထက်မှာ။

ပူဇော်ပွဲကို လာနီကတ်တေ အေလူတိက အသူရို့လဲ။

အဝေ လျို့ဝှက်ရေ ဘုန်းကြီး

သူ့ပိုးသားဘေးနှစ်ဘက်ကို ပန်းတိ အလှဆင်ပနာ

အာကာကို ကြည့်လို့ အော်နီရေ နွားအမြုံမကို

ဇာ ပလ္လင် အစိမ်းတို့ ခေါ်လားနီစော်လေ။

မြစ်ဘေးနားက၊ ပင်လယ်ကမ်းနားက

မဟုတ်တာ့ ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း ရဲတိုက်ဆောက်ထားရေ တောင်ထက်က ဇာမြို့ချေလေချင့်၊

အေဘုရားရေးတရားရေးမိုးထမှာ အေလူတိမဟိပဲနန့်

ဟင်းလီဟင်းလင်းဖြစ်နီလီဖို့စော်။

အဝေ မြို့ချေ

မင်းလမ်းတိက နောက်ခါ ရက်ပြတ် တိန်းလို့ ဆိတ်လို့ ဟိနီလီဖို့ဗျာလ်။

ဇာအတွက်နန့်  မင်းက လူမဟိသျှင်မဟိဖြစ်နီရလေ ဆိုစော်ကို

ပြောပြဖို့လူလေ့ တယောက်လေ့ ဟိလီဖို့မဟုတ်ဗျာလ်၊

ပြန်လာဖို့လူလေ့ ဟိလီဖို့က မဟုတ်ဗျာလ်။

အဝေ ဂန္ထဝင်သဏ္ဍာန်၊ မျှတရေ စိတ်ထား၊

အလွန်အကျွန်ပျော်နီရွှင်နီကတ်တေ 

ကျောက်သားယောကျ်ားတိ၊ကျောက်သားမိန်းမချေတိ တကျိုင်နန့်

တောအုပ်၊အပင်အခက်တိနန့် အနင်းခံထားရရေ ပေါင်းပင်တိနန့်။

နိစ္စတရားပိုင် ငါရို့ စိတ်ကူးတိကို မြူရေ တိန်းဆိတ်ရေ ပုံစံနန့် မင်း။

အေမျိုးဆက်က ဇ ဇရာမှာ ပြုန်းကတ်တေခါ

ငါရို့ ရန်သူတိထက်များရေ အရာ ရန်သူတိကြားမှာ မင်း ဆက်လို့ဟိနီလီဖို့

လူတိမှာ မိတ်ဆွေ မင်းက  ယင်းလူတိကို ပြောရေ

“အလှက သစ္စာ၊ သစ္စာစော် အလှ

ကမ္ဘာမှာ မင်းရို့သိသမျှ သိဖို့လိုသမျှက

ယင်းချင့်ဗျာလ်။”

Ode on A Grecian Urn John Keats

https://sanmoenyein.blogspot.com/2021/08/blog-post_7.html?m=1